پناه

دلم گرفته بود:از نا مردی ها و دروغ ها از بی عدالتی وبی وفایی

 به خودم گفتم :تازه اول راهه نا امید نباش.

                                                    ولی چطوری؟

 

 از خودم پر سیدم" زندگی اسونه ؟"

 

توی این دنیا که تشخیص خوشی وناخوشی سخته امیدی به زندگی هست ؟

 

توی این دنیای پر از خطا ونا فرجامی ارامشی هم وجود داره؟

 

هیچ جوابی نداشتم به خودم بدم!!

 

 

داد زدم :خدایا نمیدونم. خدایا نمیتونم . خدایا ...

                               

 

                                      

 

 

 

                                گفتم چی؟               خدا؟

                                                       

                                         چه پناه بزرگی!!

 

  دیگه نیازی به جواب نداشتم .

                                        

|+| نوشته شده توسط صبا در دوشنبه بیست و چهارم تیر 1387 ساعت 8:10 |

هدیه اگه ازطرف یک عزیز باشه هیچگاه فراموش نمی شه حتی اگر مدتهای زیادی مثلا" یک عمر از ان بگذره

 

عشق  هدیه ای ارزشمند از طرف خداست.

                          

 

                                      

           

 

حفظ این هدیه سخته ولی اگه بدونیم خدا ما را عاشقانه دوست داره وبهتر از هر دوستی به فکرمونه این سختی برامون لذتبخش می شه.

                                             

باید به اندازهء مهربونی خدا بهش مطمئن باشیم. اگه  شک کنیم تباه میشیم 

 

اما بیشتر از همه باید به عهدی فکر کنیم که با گرفتن هدیه باید محکمتر بشه. اخه هدیه دادن و گرفتن باعث نو شدن پیمان ها وعمیق شدن دوستی ها می شه. عهدی که در هر لحظه ی زندگی باید به ان ژایبند باشیم.ولی ایا می تونیم؟

 

باید مواظب باشیم خود هدیه حواسمون را پرت نکنه چون ممکنه یه روزی از بین بره و ما را ازار بده.

 

ان چیزی که می مونه رفتار و برخورد ما ست. وفاداری به عهد و صبر و محبت  و پاکی ماست که  می مونه.  

                                          

 

                                                     

             

|+| نوشته شده توسط صبا در جمعه شانزدهم فروردین 1387 ساعت 0:19 |

همیشه دلم را به دیدن پروانه ها خوش می کردم حالا فصل امدن پروانه ها برام امیدوار کننده تره.

 

بهار نه تنها فصل پروانه هاست بلکه گلها و درختها هم توی این فصل نو میشن وجوانه میزنند.

 

این یه هدایت قشنگه که توی طبیعت نهفته است.

 

هدایتی که از طرف یک هدایتگر مهربون و داناست.

 

ما هم اگه هر لحظهء ذهنمون را با حضور او پر کنیم پر از شکوفه می شیم

 

او طراحیست که پائیز را به ما هدیه داده تا مقدمه ای باشه برای تحول ، بهار را داده که امیدوار باشیم و نو بشیم، زمستان را داده تاصبرمون را محک بزنیم و تابستان را داده تا نتیجهء صبرمون را ببینیم.

 

 پس همیشه بهار را تو فکرمون تقویت می کنیم  و پائیز را با دلتنگی هاش قبول می کنیم  وسعی می کنیم  سرمای زمستان را تحمل کنیم تا تابستانی پر بار داشته باشیم.

 

 بهار تمام ذهنم را با بوی شب بو معطر می کنه ودلم را به رنگ گلبرگهای بنفشه رنگین  ، باانعکاس نور خورشیداز سطح اب چشمام برق تازه ای می گیره ودیدن غنچه ها تولدی دوباره را به یادم میاره.

 

 

|+| نوشته شده توسط صبا در سه شنبه سیزدهم فروردین 1387 ساعت 2:30 |

پروانه را پرواز باید

 

پیله ها روزی انچه باید را نمایان می کنند

 

سنگینی صبر پیله ،پروانه را به سبکای پرواز هدایت می کند

 

                                               انتظار را دوست داشته باش

 

نقش خطوط رنگارنگ را روی بال پروانه به یاد اور.

                                                                وعظمت پرواز را ...

 

نقش خطوط رنگارنگ روی بال پروانه را به یاد اور . نقاش ان، روزی ان را به رخ می کشد.

      

                                                    پس به روز پریدن امید وار باش.

 

         پروانه ،خودت را برای یک عمر صبر اماده کن!

 

عمرت کوتاه است وسخت واسان می گذرد ان را با پاکی و یکدلی شاد باش وبه افریننده  تکیه داشته باش.

 

به پرواز های کوتاه دل نبند هر چند  تجربه ای برای رسیدن به اوج هستند..

 

 

|+| نوشته شده توسط صبا در سه شنبه سیزدهم فروردین 1387 ساعت 2:14 |